Belirdi bir kır atlı;
Başı gözü polatlı;
Gözler buğulu, nemli,
Üveyk gibi kanatlı...

Geliyor doludizgin,
Yüreği dertle ezgin;
Izdırap çekmiş belli,
Duyguları pek engin.

Ululardan bir ulu,
Heyecanla dopdolu;
Dokunsan ağlayacak,
Allah’ın sâdık kulu.

Bir gariplik sesinde,
Yalan yok çehresinde..
Bakanlar anlayacak,
Işık var çevresinde.

Sür atını durmadan,
Kalmadı bende derman;
Ey metâı nûr adam!
Yok fevt edecek zaman.

Sakın geç kalma zinhâr!
İçim hasretle yanar;
Kalmadı başka sevdam,
Ağar ufkumda ağar..!

Artık bende’nim bende’n,
Ayrılmam asla senden!
Gösterdiğin bu yolda,
Vazgeçtim cân u tenden...

Sorma kim olduğumu!
Sancağımı, tuğumu;
Ermişim ummanına,
Duymam boğulduğumu...

Sızıntı, Mayıs 1989, Cilt 11, Sayı 124

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Hamit Körken  - AKROSTİŞ   |2007-05-02 21:22:11 Akrostiş1 M ahzun ve hüzünlü gözlerinden öğrendik,ağlamayı F edekarlığının sayesinde bildik, insan gibi yaşamayı E fkarın alev gibi,sardı yurdumun dört bir yanını T alihsiz paslı sineler,elbet bilemezdi hicranını H angi kalem,hangi dil, anlatabilir yaptıklarını U zayıp giden hüzünlü gecelerde,döktüğün göz yaşlarını L evhi mahfuz kalemi,yazarken kaderi İlahiyi L utfeder İnşallah bu kuluna,sağlık ve esenliği A çtı...

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."