Zamanla bir kurtarıcının gelip, o dinin mensuplarını, bulundukları sıkıntıdan kurtaracağı inancı, bütün dinlerde vardır. Ancak bu inanç, insanların bulundukları ortama göre değişiklik göstermiştir. Mesela insanlar sıkıntılı ve ızdıraplı bir ortam içinde iseler, bu inanç daha bir kuvvet kazanmış; refah ve rehavete gömülmüşlerse bu inanç kısmen zayıflamıştır.

Bizdeki ve Hıristiyanlıktaki Mesih inancı da bu kabildendir. Bu inanca göre semaya yükselen Hz. Mesih, ahirzamanda Şam'da Akminare'ye inecek, bütün Hıristiyanları etrafında toplayıp, yeryüzünde tekrar barış ve huzur ortamını sağlayacaktır. Bu inanç, tam anlamıyla bu şekilde olmasa da, İslâm'ın temel kaynakları olan Kur'ân ve Sünnet ile de desteklenmiştir.

Tefsirciler, Kur'ân-ı Kerim'de dört ayetle, Hz. Mesih'in geleceğine dair işaret çıkarmış; hadisçiler ise, konuyla ilgili yüz kadar hadis -ki bunların kırkı sahih kabul edilmiştir- derlemişlerdir. Bu yönüyle de O'nun yeryüzünü şereflendireceği kesin gibidir. Yalnız Hz. Mesih mesajının ilkinde, bir yönüyle Yahudi sertliğine çarpıp, kırılmış olduğunu düşünecek olursak, tekrar gelmesinin nasıl olacağı hususu izah ister. Bu konuda ihtilaflar ve çeşitli yorumlar vardır. Bu gelişin keyfiyeti hususunda aklı kıstas kabul edemeyeceğimizden, kesin bir şeyin söylenmesi de mümkün değildir. Bediüzzaman gibi bir kısım İslâm âlimleri onun şahsen olabileceği gibi bir şahs-ı manevî' şeklinde de olabileceğini söylemişlerdir. Bu, Hıristiyanlık zamanla sâfileşecek, İslâmî esasları kabul edecek ve insanlık İslâm'a dehalet edecek anlamına gelir.

Bu temel bilgiler ışığında Hz. Mesih ister şahıs, isterse şahs-ı manevî olarak algılansın, onun yeryüzüne inmesi öncesinde, bize düşen vazifeler vardır. Bu cümleden olarak, ortamın onun temsil ettiği ruh ve mânâya hazır hale getirilmesi, Mehdiyet, Mesihiyet soluyan insanların yetiştirilmesi, dünya-ukbâ dengelerinin yeniden yerlerine oturtulması sayılabilir.

Bunun gerçekleşmesi için de İslâm'ın tebliğ ve temsilinin çok iyi yapılması gerektiği kanaatindeyim. Tebliğ ve temsil vetiresi kendi orijinini korumakla birlikte, bütün insanlarla dost olmayı sağlamalı diye düşünüyorum. Evet içtimaî yapı içinde, herkes böyle bir dostluğun örgüsünü örmeye çalışmalıdır. Aksi hâlde asgarî müştereklerde bile mutabakatın söz konusu olmayacağı, olamayacağı izahtan varestedir.

Bu mevzuda bir şey daha hatırlatmak istiyorum. Sabah namazının sünnetinde okunması mesnun olduğuna dair rivayet olan, 'Kafirun' ve 'İhlas' sûrelerini okumayı çok severim. Onların ifade ettiği mânâ bize bir ufuk açmaktadır: Şöyle ki 'Sizin dininiz size, benim dinim bana.' ayeti bana kendi ruhu ile bütünleşmiş, dinamikleri ile gerilmiş bir yayı veya fırlamaya hazır dümdüz ok gibi bir insanı hatırlatır. Kendi güzelliklerini anlatmak için şaha kalkmış bir insanı.. karşı cepheyi hedef kitle olarak seçmiş, ama onlardan gelebilecek her türlü tehlikeyi de göğüslemeye hazır bir cengaveri. Bu düşünceler bana rahmetli Bekir Berk Bey'i de hatırlattı. Ara sıra oturduğu yerden kalkar, sağa-sola dolaşır, yumruğunu sıkar, savurur. Neden böyle yapıyorsun denildiğinde de 'bu adamların yazdıkları şeyler kalbimde yara yapmasın diye fikren reddediyorum' derdi. Evet, insan 'benim dinim bana' düşüncesinin esiri olup, onu yaşamayı ve anlatmayı hayatının gayesi edinince, elbette böyle olur.

Hâsılı Mesihiyet ruhunun evvela bizler tarafından temsil edilmesi şarttır. Nöbeti bizden devralacak olan yeni neslin, bu çizgide yetiştirilmesi üzerimize bir vecibedir. Bunun için de, öncelikle bizim bu duygu ve düşüncelerle dopdolu olmamız ve hayatımızı bu çerçeve içinde şekillendirmemiz gerekir.

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."