Dua her zaman, Cenâb-ı Hakk’a arz-ı hâlde bulunmanın sesi-oluğu olması itibarıyla en sâfiyâne ve en halisane bir kulluk tavrıdır. Aslında bütün varlık, istidat, kabiliyet veya fıtrî ihtiyaçlarının dilleriyle hep O’na dua ederler. O da bunların hepsine, belli bir hikmet çerçevesinde cevap verir ve her sesi duyup ona icabet ettiğini herkese ve her şeye duyurur. (Işığın Göründüğü Ufuk, s. 254)