Neye muhtacız? Bu soruya cevaben "mütefekkirimiz yok" diye feryat ediyordu Necip Fazıl. Bugün bu içtimai tahlile, sağduyu sahibi, sadece fikri boyutuyla ön plana çıkmayan bütün toplumu sevgi ve hoşgörüyle kucaklayan mütefekkirimiz azdır diyerek katılıyoruz.

Bir toplumu en iyi tanıması gereken mütefekkirler, toplumun birlik ve beraberliğinin mayası olan sevgi ve hoşgörü konusunda fikirleri ve davranışlarıyla rehber olmazlarsa, mütefekkir sıfatını çok yönleriyle ihmal etmiş olmazlar mı? Dün Yunus Emre'leri, Mevlana'ları, Hacı Bektaş-ı Veli'leri yetiştirmiş, Hacı Bayram Camii'nin yanında Roma mabedine de yer verme erdemine ermiş, yıkmayı değil yapmayı şiar edinmiş bu millet bugün niçin gereken huzurdan uzak? Neden milletlerarası platformda hak ettiği yeri haiz değil?

Bu millet ve insanlık neye muhtaç?

Bir Vahidin iki yüzü:

"Bağiyenin ıstıraptan çatlayan sinesiyle Allah'ın (c.c.) rahmeti bir vahidin iki yüzünden ibarettir." Yıllar önce bir gazetenin "Akademi" sayfasında muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi'ye ait bu satırları ilk okuduğumda çok heyecanlanmış rahmeti böyle geniş böyle derin hem derin hem sade bir anlatımla yakalamış bu cümleleri defalarca okuyarak not defterlerimin hepsine yazmıştım. Bu müthiş cümle, Allah Rasulü'nün bir kuyuda susuz kalmış kediye su vermesiyle, Allah'ın (c.c.) affettiği mücrim kadının anlatıldığı hadisle ilgiliydi. İşte biz Necip Fazıl merhumun ifadesiyle merhametin ukalalığını yapan değil, onu gönülden duyan, bağiye de bile, Allah'ın (c.c.) rahmetini gören gönüllere muhtacız. Gönlü sonsuz rahmetle irtibatlı Alevi'si Sünni'siyle, Hıristiyan'ı Musevi'siyle Anadolu insanına hatta bütün insanlığa sinesi açık siyasi mülahazaların dışında; insanı insan olduğu için seven yağmur gönüllere, rahmet insanlarına muhtacız.

Fert ve toplum, fikrin ve sevginin yakıcı ellerinde şekillenir. Kız çocuklarını diri diri toprağa gömen bir topluma medeniyetin zirvelerini gösteren şanlı insan Merhamet İnsanıdır. O, en zor anında dahi merhametten ayrılmamıştır. Uhud'da dişleri kırıldığı zaman yüzü kanlar içinde kalan Ufuk İnsan, Yağmur İnsan ellerini yüceler yücesine, eşi benzeri olmayan Allah' a açar ve şöyle der: "Allah'ım kavmimi bağışla onlar bilmiyorlar, bilselerdi böyle yapmazlardı." Gerçek münevverde lanet okuma yoktur, kin yoktur, nefret yoktur. Herkesi olduğu yerde olduğu gibi kabullenme vardır; insana saygı vardır.

"Seksen küsur senelik hayatımda dünya zevkleri namına bir şey bilmiyorum. Beni memleket memleket gezdirenlere, hapishane hapishane süründürenlere de hakkımı helal ettim." diyen mustarip insanlara, milletine sevgiden, kardeşlikten başka bir değer sunmamış ve "Biz muhabbet fedaileriyiz, husumete vaktimiz yok." diyen fikir ve gönül insanlarına muhtacız.

"Eylesen tutiye talim-i edayı kelimat
Sözü insan olur; amma özü insan olmaz."

Aydın, bilgi yığını bir tipin temsilcisi midir? Aydın, şöhreti fethe koşan, bu koşuda kendi egosunda boğulurken toplumu unutan, tumturaklı sözlerinin arasından zuhur eden bir megaloman mıdır?

Bu toplum suni ayrılık ve gayrılıklardan ve bu ayrılıkları körükleyici tartışmalardan bıktı usandı. Bin yıldır Anadolu toprağında yaşayan bu millet kadar ortak değerleri olan, ortak kaderi olan ve birlik olması gereken ikinci bir millet daha yeryüzünde yokken bu ayrılıklar gayrılıklar niye?

Yunus Emre asırlar öncesinde

"Medreseler müderrisi
Okumadılar bu dersi"

diyordu. Başkalarının okuyamadığı bu gönülde okunan dersin kaynağı da sevgiydi. Yunus'a sevgi söyletiyordu söylediklerini ve Anadolu hamuru, Yunus'ların, Mevlana'ların gönül teknesinde yoğruluyordu. İşte biz "Aç açabildiğin kadar sineni herkese !" diyen Yunus düşünceli insanlara, yağmur insanlara muhtacız. Bu açıdan ülkemizde ve dünyada başlatılan hoşgörü hareketini yarınlarımızın binasının ikâmesi için bir zaruret olarak görüyor ve bu tarihi hareketi başlatanların milletin hafızasında bir yâd-ı cemil olarak kalacaklarını söylüyoruz. Varsın Allah rasülünün kendi mescidinde Hıristiyanların ibadetlerine müsaade ettiğini bildikleri halde onun yolundan gidenler tenkit edilsin Biz biliyoruz ki insanlık için muhabbetten daha geniş daha bereketli bir yol yoktur. Dün Mevlana'yı, Muhyiddin Arabî'yi küfürle itham edenler bütün insanlığa muhabbetullahla yaklaşanları varsın anlamasınlar. Savaşlardan, çatışmalardan bıkan insanlığa bir de sevginin dilinden konuşanlar olsun. Allah'ın kulları işte bu sevgiye muhtaç.

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."