|
 Bir gün Eşrefpaşalının birinin evinde sohbet olmaktadır. O gün ağabeyi de sarhoş haldeyken sohbete katılır. Tam o sırada, dinî toplantı yapılıyor, 163. maddeye muhalefet ediliyor diye polisler baskın yapıp hepsini nezarete atarlar. Sarhoş bağırmaya başlar, "Sarhoşluk, berduşluk, uyuşturucu için bizi buraya getiriyorsunuz tamam da şimdi ne oldu? Onlardan kurtulmak için dinî sohbete gidiyoruz, yine bizi buraya getiriyorsunuz. Peki biz ne yapalım?" der. O kadar çok bağırır ki başkomiser, polislere "Yahu bunun bunlarla ne alakası var? Bu maruf bir kişi, niye getirdiniz?" demek zorunda kalır.
Bir sohbet-i cânân sırasında konuşan zât; "Biz ne çekiyoruz ve ne yapıyoruz ki; bazen düşünüyorum da, sanki biz duruyoruz yürüyen merdivenler gibi Allah yolları yürütüyor. Yani Allah'ın bizim üzerimizdeki lütufları o kadar çok!.." der. Orada bulunan bir Eşrefpaşalı "Her şey tamam da... Yalnız biz yürüyoruz!.." der. "Nasıl?" diye sorunca "Ben rüyasını gördüm." diye cevap verir. O zât "Rüyana karışamam; ama rüyanda ne gördün ki?" diye sorar. Eşrefpaşalı da "İkimiz böyle bir şehrin yeraltındaki kanalizasyonunun içinden, paçalarımızı neredeyse belimize kadar sıvamışız yürüyoruz. Ama ben önde sen arkada... Dedim ki: Olmuyor ama... Ben önde sen arkadasın. Öne geçmelisin.' Kabul etmeyip 'Devam edelim' dediniz. Devam ettik, nihayet kanalizasyonun ucu ve ışık göründü. O zaman yine 'Artık öne geçmelisiniz, böyle olmuyoruz' dedim. Yine kabul etmediniz ve öylece çıktık. Ama biz sanki Cennet-i Âlâ gibi bir yere gelmişiz. Ama bakıyorum vücudumuza hiçbir şey bulaşmamış. Tertemiziz. Demek ki, biz yürüyoruz işte." der. Arkasından da "Artık bu rüyanın bir yorumunu yaparsınız." diyerek büyük bir müjde beklentisine girdi. Fakat o zat, büyük bir müjdenin tahakkuk etmesi için dört neslin geçmesi gerektiğini ve ilk nesillerin kabir hayatı gibi sıkıntıları aktif sabırla karşılamaları icap ettiğini, Allah'ın âdetinin böyle olduğunu; ama yine de Allah isterse hârikalar kuşağında ihsan ve lütuflarının da olabileceğini, o takdirde dördüncü nesilden önce de güzelliklerin tahakkuk edebileceğini söyledi. Ama kolay kolay âdetullahın değişmesinin de söz konusu olmadığını belirtti. Benim bu değerli ve saygın insanlarla beraberliklerim olmuştur. Hatta merhum Osman Kara Hocamız bu sebeple bana çok takılır. "Leblebiyye" ve "Karpûziyye" tabirlerini lâtife olarak sohbetlerimize katmaktan da çekinmezdi. Çünkü ilk zamanlar sohbetlerini merhum Zafer Adalıoğlu'nun karpuz sergisinin başında yaparlardı. Biraz kalabalık fazlalaşınca polisler gelip "Ne yapıyorsunuz böyle?" diye sorunca merhum Zafer Bey "Risale okuyoruz." der. Onlar da "Hadi canım sen de. Siz Risale okuyorsunuz ha... Güleyim bari. Biz sizi biliyoruz." derler ve gülüp giderlerdi. Halbuki o zaman 163. madde zulmü devam ediyordu. Merhum Zafer Adalıoğlu'nun vücudunu kanserin sardığını duymuş ve evine gitmiştim. Tamamen vücudu erimiş vaziyette idi. Ama o hâlâ hiçbir şey olmamış gibiydi ve her şeyi tam bir tevekkülle karşılıyordu. Aslında her şeyin farkındaydı. Bizim içimizde gizlemeye çalıştığımız derin üzüntüye karşı da bizi bir nevi teselli etmek için şu ibretli sözleri söyledi: "Bir bataklığın içinde yüzerken elhamdülillah Allah'ımdan bana bir piyango çıktı, kendimi en iyiler arasında buldum. Bu ne büyük şanstı! Ama benim o bataklıktan kalma kirlerim, günahlarım vardı... Rabb'im ikinci bir piyango lütfetti de bu her şeyi temizleyici hastalığı lütfetti. İnanıyorum ki, artık beni pampâk yapacak. Bunlara ancak sevinilir..." O sırada birisinin şeker hastası olan yakınından ve onun hiç çalışmayan pankreasından söz edilince "Tamam... Eğer bir işe yarayacaksa hemen benim pankreasımı vereyim, o genç yaşasın..." dedi. Ona henüz böyle nakillerin bir neticesinin alınmadığını, buna hiç gerek olmadığını, kendisinin inşaallah daha çok yaşayacağını söylediler. Ama o her şeyi biliyordu her şeyin farkındaydı... Onurlu bu manzarayı birçok yerde "Bir Eşrefpaşalının son duruşu" diye dilimin döndüğü kadar anlatmaya çalıştım... Allah rahmet eylesin ve onu bütün dostlarıyla beraber Firdevs cennetinde buluştursun.
|
