Sırat’ı geçinceye kadar kulluk şuurunu korumak ve buna mânî olacak her şeyden; yılandan, çiyandan kaçar gibi kaçmak lâzımdır.

Diyelim ki, hizmet için bir yere giderken, aklımıza halkın teveccühü veya “hizmet ediyoruz” gibi nâhoş düşünceler geldi. İşte hemen o anda toparlanıp istiğfar etmeli ve “Aman Allah’ım! Sen hidayet etmeseydin, biz hidayete eremezdik” demeliyiz. Aksi durumda, belâlar başımıza sağnak sağnak yağsa yeridir. Esâsen, Allah’ın affı olmasaydı, işimiz bitikti. (Fasıldan Fasıla, 1/161)