'Nerede o eski bayramlar' hayıflanmasına oldum olası hak vermemişimdir. Yaşadığımız ve hasretle andığımız bayramları şimdi çocuklarımızın yaşadığını görüyorum.

Bizim neslin ve büyüklerimizin iç geçirmesi biraz nostalji arzusundan kaynaklanıyor. Yenilenen yüzüyle bayramlarımızın çocukluk heyecanlarımızı unutturacak güzellikte oldukları da bir gerçek. Daha önce tatmadığımız duygularla bir başka geçiyor bu günler. Üç beş fakirin etle sevindirilmesiyle sınırlamıyoruz kendimizi. Kurbanı, kendimize ayna tutma fırsatı olarak değerlendiriyoruz. Kapısını çaldığımız her evden çıkarken bıraktıklarımızdan fazlasını heybemize doldurduğumuzu fark ediyoruz. Elimizdeki et poşeti ve hediye paketleri de aslında birer bahaneden ibaret. Yüzümüzdeki tebessümün arkasına, gerçek kardeşlik duygularımızı, sevinçte ve tasada birlikte olma irademizi ve geç kalmışlıktan kaynaklanan mahcubiyetimizi ekliyoruz. Konuk olduğumuz tek göz evlerde yudumladığımız çay içimizi ısıtmakla kalmıyor, içimizdeki kor alevleniyor. Uzattığımız eli hararetle sıkan ellerin, tebessümü karşılıksız bırakmayan simaların anlattıkları, söze dökülebilecek gibi değil. 'Mesajınızı aldık, biz de aynı duyguları paylaşıyoruz.' diyorlar, sessiz haykırışlarıyla. Dönerken hiçbirimiz görevimizi yapmış olmanın rahatlığı ve mutluluğu içinde değildik. Tam aksine içimizi dolduran his, neden daha önce gelmedik, niye daha çok insanı getiremedik burukluğuydu. Bazen içimizde tuttuk bu burkuntuyu, bazen bir söz ve vaat olarak arkadaşlarımızla paylaştık: 'Seneye listenin başına yazın beni. Çocuklarımı ve birkaç arkadaşımı da eklemeyi unutmayın.' Televizyon ve gazeteden bu büyük buluşmayı takip edenlerin gözü yaşlı telefonları da hem mutluluğumuzu hem de keşkelerimizi artırdı. Belki de teklif edilse kabul edecek birçok insanı böyle bir şölenin dışında tutmanın sorumluluğu yüklendi omuzlarımıza. Sosyal barışın en önemli adımlarından birine vesile olan herkese şükran borçluyuz. En başta ufkunu anlamakta bile zorlandığımız muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi'yi anmalıyız. Organizasyonu her ayrıntısı ile planlayan herkese, bilhassa Kimse Yok mu Derneği'ne de bize bu fırsatı verdiği için teşekkür etmeliyiz.

Son bir hatırlatma, bu duyguları yaşamak için bayramları beklemeye gerek yok. Hatta tam tersine mesajın yerine tam ulaşması için araya uzun fasılalar girmemesi lazım. Şimdi ağırlama sırası bizde. Doğulu kardeşlerimizi bekliyoruz. Bayramı bütün yıla yaymaya kararlıyız.

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."