Hakiki bir mümin, hakkında methiyeler dizildiği zaman sevinmediği gibi yerildiği zaman da üzülmemelidir. Aslında, insanın kendi kendisini sorgulayıp küçük göstermesi bir açıdan kolaydır; fakat, kusurlarının başkası tarafından sayılıp dökülmesi şeklindeki bir zemm fırtınası karşısında "Koynumdaki akrebi haber verene rahmet!.." diyebilmesi çok zordur.

Belki insan o fırtına geçtikten belli bir süre sonra kendi kendine "İyi ki kusurlarımı söyledi; beni bitirmek üzere olan hatalarımı haber verdi" diyerek memnuniyetini ifade edebilir; fakat, yerildiği o ilk anda hazm-ı nefiste bulunarak, "Allah senden razı olsun; hatamı söylemekle bana yardımcı oldun" diyebilmesi babayiğitçe bir tavırdır.

Bize bu konuda da hüsn-ü misal olan Hazreti Üstad, gıyabında tezyifkârâne sözler söyleyen ve kendisine hakaret eden biriyle alakalı şöyle düşündüğünü ifade ediyor: "Eğer onun tahkiri ve beyan ettiği kusurlar şahsıma ve nefsime ait ise, Allah ondan razı olsun ki, nefsimin ayıplarını söyler. Eğer doğru söylemişse, beni nefsimin terbiyesine sevk eder ve gururdan beni kurtarmaya yardım etmiş olur. Eğer yalan söylemişse, bu da beni riyadan ve riyanın esası olan şöhret-i kâzibeden kurtarmaya yardımdır. (...) boynumda veya koynumda bir akrep bulunduğunu biri söylese veya gösterse, ona darılmak değil, belki memnun olmak lazım gelir."

Evet, o büyük insan da hiçbir zaman takdir beklememiştir.

Yaptıklarından ötürü sevinip şımarmak ve hiçbir katkıda bulunmadığı başarıların, hiç üzerinde taşımadığı güzel sıfatların bile kendisine atfedilmesini ve onlardan dolayı övülmeyi istemek bir küfür ve nifak sıfatıdır. Ne var ki, takdir ü tebcil beklentisi kalbi öldüren bir virüs olarak bazı müminlerde de bulunabilmektedir.

İmanda olgunluğa adım atmış bir insanın nazarında yergi ile övgü eşittir; o zemmedilme ile methedilmeyi bir bilir. Medihten hoşlanmadığı gibi, methedene karşı da içinde bir burukluk hisseden; bir manada yergiden memnun olan ve kendisini yeren kimseye hiddet etmek şöyle dursun, onu yardıma koşmuş bir dost olarak gören insan ise, kemal ehli hakiki bir mümindir. Zira, böyle biri, övülmenin gönül dünyası için zararlı bir fitne olduğunu bildiğinden dolayı methedenden hiç hazzetmez; gıybet, iftira ve bühtana girmeden, "müspet tenkit" diyebileceğimiz bir üslupla kendisini zemmedeni ise, kusurlarını hatırlatıp onlardan kurtuluş yolu gösterdiği ya da sabredip sevap kazanmasına vesile olduğu için memnuniyetle karşılar.

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Tuğba ÇAKMAK  - Sözün Yetimliği...   |2008-05-23 02:26:05 Sayın hocamızın yazılarını büyük bir özveri ile takip etmeye çalışıyorum ve her defasında da yeni huzur iklimine doğru yola çıkmış gibi hissediyorum.Bizler için kaleme aldığı her yazı muhakkak yerine ulaşıyor, bundan eminim.Çünkü herkes en iyi kendini bilir ki benim içimde vukû bulan hadiseleri yani etkilerini en iyi yine ben bilirim.Sayesinde derin bir gafletten uyanma haliyle kendime daha güzel bakabilmeyi ve hatalarımı fark konusunda da ayna...

emin osman uygur  - benlik   |2008-03-12 14:12:27 bilmem ki eski devirlerde her gün yeni bir uyarı ile güne doğan alim var mıydı? okumak bir güzellik ama okuğunu anlamak,ondan daha güzel.Hatta anladığını hayata aktarabilmek güzel üstü güzeldir. Hocamıza her anımızı kapsayan sözlerinden dolayı ne kadar teşekkür etsek azdır. Allah ondan binlerce, milyonlarca razı olsun. Bizi de onun peşinden gitmekten mahrum eylemesin.

uzaktaki ses  - allah başımızdan eksik etmesin seni   |2008-01-21 21:30:41 bir konu ancak bu kadar kısa bir biçimde bu kadar özlü anlatılabilir.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."