Aliya İzzetbegoviç, 19 Ekim 2003'te vefat edince Fethullah Gülen Hocaefendi bir taziye yazıyor. Bosna'da Boşnakça olarak gazetelerde yayınlanan bu taziyenin Türkçesinde şöyle denilmektedir:

"Bütün hayatı ülkesi ve milleti, ayrıca inanç, düşünce ve ifade hürriyeti başta olmak üzere temel insan hak ve hürriyetleri uğrunda mücadelelerle ve zaman zaman hapishanelerde geçmiş; bağımsızlığı daha yeni kazanmış iken, Avrupa'nın göbeğinde en amansız saldırılarla boğulmaya ve tarihten silinmeye çalışılan ülkesini, ordusunun ve milletinin başında dâsitanî bir şekilde savunmuş ve zamanı gelince de herhangi bir beklentiye girmeden köşesine çekilmeyi bilmiş olan; yirminci asrın en büyük devlet adamlarından, ayrıca seçkin bir münevver, insanlar arasında da mütevazı ve insanlardan bir insan olan, kardeş Bosna-Hersek Cumhuriyeti'nin ilk ve gerçek manâda bilge cumhurbaşkanı, muhterem ALİYA İZZETBEGOVİÇ Beyefendi'nin Sonsuzluk Yurdu'na intikalini büyük bir teessürle öğrenmiş bulunuyorum. Dünyada hiçbir zaman ebediyet tevehhümü içine girmeyip, 'yeterince uzun bir hayat yaşadığı' düşüncesi taşıyan ve gerçek hayat, gerçek uğrunda değerlendirilmiş bir hayat olduğundan, hakikaten 'uzun' bir hayat yaşamış bulunan bilge Cumhurbaşkanı'na Allah'tan rahmet dilerken, başta Bosna-Hersek Cumhurbaşkanı Sayın Süleyman Tihiç olmak üzere, yakınlarına, bütün kardeş Bosna-Hersek halkına, sevenlerine ve İslâm dünyasıyla birlikte bütün insanlığa taziyetlerimi arz ederim."

"Büyük Allah'ıma yemin ederim ki, biz hiçbir zaman köle olmayacağız." diyen Bilge Kral Aliya İzzetbegoviç'in mezarından Fatihalar okuyup ayrılıyoruz... Şehitliğin karşı tarafında da Osmanlı'nın meçhul askerlerinin şehitliği var. Karşı karşıya, hayır omuz omuza aynı mahalli paylaşıyorlar.

Şehitliğin içinde iki ağaç var. Bosnalılar tam şehitlerini defnederken burada Sırplar tepeden bomba atıyor ve onları da şehit ediyorlar. Bunun üzerine bir grup insan daha onların yanına koşuşuyor, Sırp bombaları o ağaçların dibinde bu üçüncü grubu da şehit ediyor. İşte bu yerler öyle bir çaresizliğe şahit olmuşlar...

Bomba atılan meşhur pazaryerinden geçiyoruz... Burada bir anda 67 kişi şehit düşmüş, yüzlercesi de yaralanmıştı... Aslında o gün bizim eğitim gönüllülerimiz de o saatlerde pazaryerinde olacaklardı ama Allah'ın hikmet ve inayeti bir gün önce bir gazete bürosunda karşılaşıp eve getirdikleri yeni Müslüman olmuş Amerikalı gencin hayat hikâyesini dinlemek gecenin geç saatlerine kadar sürmüş, geç yatınca geç kalkmış ve misafire kahvaltı yaptıralım derken geç kalmış ve pazaryerine gitmekten vazgeçmişlerdi.

Biz, Mostar'a doğru yola çıktık. Mostar Köprüsü'nü, Hırvatlar bombalayıp yıktılar. Sırplar, Boşnakları iyice hırpalayıp bitirme yoluna girince, kalleş bir düşünce ne koparabilirsek zihniyetine kapılıp, ihtiyar-bebek çoluk-çocuk 132 Boşnak'ı camiye kapatıp imam efendiyi de duvara çivileyip yaktı... Sırp keserek, bu zihniyet yakarak yok etmeyi düşünüyordu. Yol boyunca Osmanlı'nın döşettiği ve atlarla çekilen ilk tramvay yolunu seyredip gidiyoruz.

Türk-Bosna Koleji'ne de uğruyoruz. Kolejin yedi bölümlük inşaat planı yapıldıktan sonra o mahalleden yaşlı bir komşu kadın, "Evladım biliyor musunuz, kolej yapacağınız bu arazi üzerinde tam yedi kişi şehit düştü." diyor. Bizimkiler bu yediler tevafuku karşısında şaşırıp kalıyorlar.

Boşnak toplumunda İslamiyet'in temizliğe titizlik anlayışı fevkalade güzel yerleşmiş. Evleri temiz, camileri temiz ve nezih... O yokluk ve kıtlığın kol gezdiği Sırp katliamı sırasında Avrupa ve Amerika'dan gelen gözlemcilerin en çok dikkatlerini çeken husus, okullardaki bütün çocukların yakalarının tertemiz oluşudur. Şaşırıyorlar "Olamaz!" diyorlar. Unuttukları bir husus var: Bunların anneleri Müslüman Boşnaklar... İslâm milletinin yüz akları... En ağır şartlarda onlar izzetlerini, onurlarını ve namuslarını açlıktan ölme pahasına korudular. Dünyanın pek çok yerinde kadınların düştükleri durumlara asla düşmediler...

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."