...Ve birgün "Hey gidi günler" diyeceksiniz.

"Meğer tatlı günler o günlermiş" diyeceksiniz. Belki bende öyle diyeceğim. Ama belki yerin altında belki de yerin üstünde bende öyle diyeceğim.

Hey gidi günler!

Tam yaşanılacak günlermiş. Hiç durmadan, gecelerinde koşulacak günler, hiç durmadan soluk soluğa küheylanlar gibi gündüzlerinde koşulacak günler...

Utana utana, hicap ede ede, terleye terleye, "Ne olur Allah aşkına coşun" denen günler...

"Burs verin, yurt yapın, okul açın, açın" deyip terin tabandan çıktığı günler...

Ben de diyeceğim sizde diyeceksiniz!

Bugün belki hicranlı günler, belki hasretli günler. Ama bir gün gelecek özlenen günler olacak.

Hey gidi günlerdi o günler. Çünkü o günlerde sürekli olarak tırmanıyorlar, başka hiç bir şeye gönül kaptırmadan, başka hiç bir şeye dilbeste olmadan, turnikeye önce girmenin hakkını araştırmadan yürüyor, yürüyorlardı...

Hey gidi günler diyorlardı o çile günlerine, o ızdırap günlerine... Çünkü o günlerin içinde Allah'ın hoşnutluğundan başka mülahaza yoktur.

Çünkü o günlerde büyüklük yoktu!

Çünkü o günlerde herkes küçüktü. Çünkü o günlerde herkes neferdi.

Çünkü o günlerde ağabeylik yoktu.

Çünkü o günlerde herkes turnikeye evvel girmiş olmanın hesabını yapmıyordu.

Çünkü o günlerde "İnsanlar arasında insanlardan bir insan ol" vardı.

Sende hey gidi günler diyeceksin.

Kafanda hiç o türlü duygular ve düşünceler yoktu.

Dinleseler de dinlemeseler de alınmıyordun.

Bir Cumartesi-Pazar, burası Simav senin, orası Gediz benim, şurası Demirci senin ve Pazartesi derslere yetiştirme de yine senin...

Ama alınmıyordun, gönül koymuyordun. Dinleyen yok diye üzülmüyor, tesir etmiyor diye müteessir olmuyordun.

Hey gidi günler... Ne kadar arkada kaldınız, bizden ne kadar uzaklaştınız.

Biz ne kadar büyüdük, siz ne kadar küçük kaldınız!

Ah hizmet günleri... Ah içine başka mülahazaların girmediği günler.

Ah küçüklük, sen ne kadar iyiydin. Arkadaştık seninle.

Hey gidi günler, hey gidi günler...

Uhuvvet, sevgi, yürekten alaka, birbirleriyle fertler sarmaş dolaş olurken, dışarıdan gelenlerin 'Aman Allahım, bu ne kardeşlik, bu ne uhuvvet' dediği hey gidi küçük günler.

O kadar büyüdük ki, eğilip de sizi tanımıyoruz ve göremiyoruz.

Biz büyüdük, Everest tepesi olduk.

Ah küçük günler! Sizler de Lut gölü gibi zeminden ikiyüz metre aşağıda kaldınız.

Ah yıkılası saltanat!

Ah yıkılıası makam sevgisi.

Ah yıkılıası şirk ifade eden 'Yaptın, ettim, çattım, kurdum, verdim, ettim, eyledim...'

Haşa!

Böyle düşünüyorken nerelere düştük. Düşünüyorken düşlere takılıp kaldık.

Hey gidi günler...

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

yusuf balgatlı  - D e s t a n......   |2008-04-15 02:50:50 hayrola nuh hocam! bunu kime yazdın,bunu zaten hocamız söylemiş ve bir destansı hüzün olarak kalacak zihinlerimizde gönüllerimizde hicran dolu his dünyamızda. umulur ki küçük günler enbüyük günlerimiz olsun.yoksa vay yalan dünya nice kamet-i bala'lar geldi geçti de doymadın yedin bitirdin deyip sinelerimizi dağlıyacağız. umulur ki bu nimetleri bize ihsan eden cenab-ı hakkın huzurunda büyük günlerin değilde muteber olan küçük günlerin fazil...

hasret  - AAHH   |2008-04-15 02:06:51 Hey gidi günler diyecek günlerim bile yok Allahım bu nasıl bir gurbet?bu nasıl bir hasret?bu nasıl bir hicran?AF ALLAHIM artık bana da nasip et ne oluurr!!!

Arslanbek  - EVET, BİZDE O GÜNLERİN ÖZLEMİ İÇİNDEYİZ.   |2008-04-14 22:37:38 Şimdi bir çokları gibi neden bizde o eski heyecanı duyamıyoruz? Nuh Gönültaş’ın dediği gibi Uhuvvetin yerini saltanat, makam sevgisi, enaniyet,umursamazlık,manevi taleplere duyarsızlık ve maddiyat mı aldı? Evet o ulvi duygu ve hizmet sevdasının yerini bugün bunlar almaya başlamıştır. Çok gönül koyan insanlar vardır. Artık bu hizmet içerisine şimdi sadece çok zenginler, kariyer ve makam sahibi insanlar mı kabul ediliyor? Ne oldu şimdi o binalar�...

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."