1992'de Romanya'ya ilk gelenlerden Ali Aytekin, Köstence bölgesinde soydaş derneklerle görüşüp, çocuklara Türkçe dersleri vermiştir.

Bir gün Tuna Nehri kenarında piknik yaparken, bir Romen çocuğunun suya girip boğulmak üzere olduğunu fark edince hemen suya atlamış, çocuğu kurtarmış fakat kendisi vefat etmiştir. (1993) 'Bu Tuna Boyu Şehidi'mizin o günkü öğrencilerinden Tatar asıllı Şenol Abdi, bugün Köstence'deki bilgisayar lisesinde bilgisayar öğretmenliği yapmaktadır.

1998 yılında Romanya'ya gelip tarih bölümünü bitiren Mustafa Doğan, Tuna Vakfı bünyesinde çok büyük hizmetler yapmıştır. Ramazan Çadırı etkinliklerinde, Kurban bayramlarında fakirlere et dağıtımında, aşure dağıtımlarında büyük gayretler göstermiştir. Bu gayretleri medyada yoğun ilgi görmüş, ana haber bültenlerinde "Müslümanların Kurban Bayramı", "Bir Peygamberin geleneği... Hazreti Nuh'un tatlısı (aşure)..." gibi haberler sunuldu. Romen dilinde seyrek de olsa kullanılan "Kurban Bayramı" tabiri bu sayede canlılık kazandı. Mustafa Bey, otuz yaşında 2 Haziran 2007 tarihinde kronik böbrek yetmezliğinden vefat etti...

1995'te Romanya'ya gelen Bilal Kaya, Tuna Vakfı bünyesinde güzel hizmetler ifâ etmiştir. Birçok insanın, "Biz ibadeti ondan öğrendik" dedikleri bu zâhit ruh, genç yaşta kansere yakalanınca Hz. Eyyûb Aleyhisselam gibi vücudunda yaralar çıkmış fakat o sabretmiştir. Çok zayıf düşüp evine inipçıkamadığı dönemlerde bile sohbetleri terk etmek istememiş, onun için esnafların kucağında sohbet-i cânânlara devam etmiştir.

1995 yılında Köstence'deki okula öğretmen olarak gelen Ramazan Güner, yedi sene eğitime hizmet verdikten sonra Afrika'ya gitmiştir. Üç sene sonra tekrar Bükreş'e gelmiştir. Burada mide kanseri teşhisi ile tedavi için Türkiye'ye gönderilmiştir. Ne gariptir ki, 2005 yılının bir Haziran gününde işyerindeki Romen çalışanlar onu bahçede görmüşler ve haber vermek için yukarıya çıkınca onun vefat haberini öğrenmişlerdir. Cenab-ı Hak, Ramazan'ın şahsında şehitlerin ölmeyeceğini Romen işçilere bile göstermiştir.

Ayrıca İngilizce öğretmeni Bülent Bey'in eşi de 2003 yılında beyin kanamasından vefat etmiştir.

Cenab-ı Hak, bizleri bütün bu eğitime adanmış fedâkar ruhlu şehitlerimizin şefaatlerine nâil eylesin...

1998 yılında yapılacak Okullararası Matematik Yarışması için Bükreş İl Milli Eğitim Müdürlüğü'ne giden eğitim gönüllümüze, müdür yardımcısı, "Siz Türkler buraya eğitim vermeye mi geldiniz? Sizlerin gidip fırın ve kasap dükkanı açmanız daha uygun olur." der. Ama bir müddet sonra eğitim faaliyetlerinin başarılarını görünce gelip yanıldığını itiraf etmiştir.

Bir mezuniyet töreninde bir veli şunları söylemiştir: "Bu öğretmenler, bizim çocuklarımızı öyle sevdiler ki, benim çocuğum altı ay önce, okulda ders esnasında, küçüklükten beri var olan bir hastalığı sebebiyle baygınlık geçirdi. Öğretmenleri olayın küçüklük ve büyüklüğüne bakmadan hemen hastaneye yetiştirip yoğun bakıma aldırmışlar. Böylece hayatı kurtulmuş. Çünkü çocuğumun doktoru, 'Eğer hemen yetiştirilmeseydi, ölürdü!' dedi. Evde olsaydı biz her zamanki gibi bir-iki ilaçla geçiştirmeye çalışırdık. Bu öğretmenlere, çocuğumun hayatını borçluyum. Osmanlı bizim dedelerimizi alıp İstanbul'da yetiştirmişti. Bunlar ise Osmanlı torunları olarak buralara kadar gelip çocuklarımızı olimpiyatçı ve bilim adamı olarak yetiştiriyorlar!.. Ben onlara müteşekkirim!." Bunları söylerken gözyaşlarını tutamıyormuş...

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."