| Odunların Eğrisi Bile |
|
|
| Abdullah Aymaz, Zaman | |
| 03.08.2008 | |
 Abdullah Aymaz Fethullah Gülen Hocaefendi'nin "Hicret Diyarında Ölmek" başlıklı yazısı da bir takdim olarak başına konulan kitaba Prof. Dr. Naci Bostancı Bey de "Adem'in Hikayesi" diye bir giriş yazmış... Fethullah Gülen Hocaefendi diyor ki: "Mekke döneminde; Efendimiz'e (sas) İslâm'ın nefesiyle dirilmek için gelenlerin biatlerini kabul ederken onlardan 'Hicret' etmelerini de istiyordu. Bundan dolayı o dönemde hicret -imanın şartı olmasa bile- İslam esaslarına denk bir farz gibi değerlendiriliyor ve hatta hicret etmeyene münafık nazarıyla bakılıyordu. (...) Buharî ve Müslim gibi güvenilir kaynaklarda geçen bir hadis-i şerifte anlatıldığına göre, Sa'd İbni Ebi Vakkas (ra) Veda senesinde Mekke'de şiddetli bir hastalığa yakalanmıştı. Orada vefat etmekten çok korkmuş ve kendisini ziyarete gelen Peygamber Efendimiz'e (sas); 'Yâ Rasûlallah! Arkadaşlarım gidecek de ben kalacak mıyım; yoksa ben burada mı öleceğim?' demişti." Kahramanmaraş'ın Afşin kazasında 1967'de doğan Adem Tatlı, 1993'te Moğolistan'a öğretmen olarak gitmişti. 2006 senesinde geçirdiği bir trafik kazasında vefat etti ve kendi vasiyeti üzerine bir Moğolistan bozkırına gömüldü... Allah rahmet etsin. Köşemin imkânı nispetinde kitaptan bazı bölümleri aktarmak istiyorum: Türkiye'ye geldiği bir gün çocuğunun hastalanması üzerine eniştesi "Torunların karnesine yazdıralım, ilaçları oradan alalım." teklifinde bulundu. Adem Bey, "O ilaçların bize faydası olmaz." diyerek bu teklifi kabul etmedi... (Tıpkı, Yunus'umuzun dergaha eğri odun bile getirmediği gibi. Tıpkı Eskişehir Mahkemesi öncesi Isparta'da sorgulamada, Binbaşı Asım Bey'in, "Doğru söylersem Üstadıma zararı olur; yanlış söylemek de bana yakışmaz. Ya Rabbî canımı al." diyerek hemen oracıkta ruhunu teslim edip 'İstikamet Şehidi' ismini alması gibi...) Eşi Aysel Hanım'la ilk defa Moğolistan'ın Darhan şehrine yaklaşırken iki otomobil ve on kişilik bir grup onların yolunu kesmişti. Gayet ciddi bir tavırla Adem Bey, "Bunlar eşkıya, yolu kesmişler ama sen merak etme ben şimdi hallederim." diyerek, Aysel Hanım'ın şaşkın ve endişeli bakışları arasında otomobilinden indi... (Adem Bey, eşine espri yapıyordu. Çünkü bu gelenler eşkıya değil, onları karşılamaya gelen öğretmenler, belletmenler ve bazı öğrencilerdi.) Kültürlerin farklılığı bazen küçük, hoş anekdotlara sebep oluyordu. Bunlardan birisi Moğolistan'da çayın tuz katılarak içilmesiydi. Yurt müdürü Mehmet Bey çaya şeker atılmasını istediğinde bütün öğrenciler buna itiraz etmişler, neticede okul kantininde tuzlu çaya devam edilmişti. Türkiye'ye gelip burada denizi ilk defa gören ve suyunun tuzlu olduğunu öğrenen bir Moğol öğrenci "Bu denize çay koysak ne büyük bir çay kazanına dönüşür." diye espri yapmıştı. Aysel Hanım, telefonla Adem Bey'in gömüleceği yer konusunda Büyüğümüze: "Hocam! Adem, beni Türkiye'ye götürürsen hakkımı helâl etmem demişti. Ne tavsiye edersiniz?" diye sordu. O da "Adem Bey bizim bayrağımızdır. Orada kalacak, bizim ve gelecek nesillerin iftihar kaynağı olacak. Orada kabriyle hizmete devam edecek. İstanbul'da Eyüp Sultan ne ise Moğolistan'da Adem Bey odur." diye cevap verdi... İşte size kitaptan bazı parçalar... Bilirsiniz parça bütünden haber verir... |
|
| Son Güncelleme ( 04.08.2008 ) |
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
