Muhyiddin İbn-i Arabî'nin 'Şecere-i Numaniye' isimli eseri, niçin diğer kitapları ölçüsünde şöhret bulmamıştır?

Öteden beri Ehl-i Sünnet alimleri, istikbalden haber veren, gelecekten bahseden eserleri ve bu mevzuun işlenmesini tasvip etmemişlerdir. Çünkü bu, insanlarda merakı tahrik edici ve su-i istimale açık bir meseledir. Günümüzde bile bu tür şeyler, inanmış veya inanmamış insanlar arasında hâlâ bir hayli revaçta...

Ehl-i Sünnet alimleri istikbale ait bir şey söylemişlerse, mutlaka âyet ve hadîslere dayanarak söylemişlerdir. İtikadî sınırları zorlayacak sahalara kat'iyen girmemişler ve ifade etmek istedikleri hususlarda da: 'Allahu a'lem, 'Allah'ın atâsı gelip, onu bozmazsa' gibi kayıtlar düşmüşlerdir.

Bugün, bu hassasiyet gösterilmiyor. Dolayısıyla, istikbal haberlerine kapı açmak bir yönüyle din düşmanlarının ekmeğine yağ sürmek demektir.

Bu ve bunun gibi pek çok sakıncalarından dolayı Osmanlı uleması Şeceretü'n-Numaniyye'yi bastırmamışlardır. Sadece, Selimiye Kütüphanesi'nde mahdut bir nüshası mevcuttur.

Bütün bunlara rağmen, ispat makamında, ehl-i velayetin istikbale ait verdiği haberlerden istifade edilebilir, anlatılabilir. Fakat, ispat makamı teşhir makamından çok farklıdır, bunu da unutmamak gerekir.

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."