| Tarihî Duruşma Başlarken |
|
|
| Ekrem Dumanlı, Zaman | |
| 16.10.2000 | |
|
Yaklaşık beş yıl önceydi. Geceyarısı Şarkıları'nın mahir bestecisi, Ey Kavmim yazısının müellifi, hırçın bir yazar hayretler içinde Hocaefendi'yi dinliyordu. Yanında oturan usta sosyolog, arada bir yaramazlaşan, nezaket sınırlarını zorlayan yazarı uyarıyordu nazikçe; çünkü Hocaefendi yerleşik anlayışların korkular üzerine kurduğu sanemleri sarsıyordu. Öz eleştirilerin üzerine basa basa toplumsal uzlaşma kapılarını zorluyordu. Bir sosyal bilimci tecessüsü ile dinliyordu nazik bayan. Sağı-solu temelden hesaba çeken yaklaşımları afacan gülümsemelerle dinleyen adam, sonunda dayanamadı ve dedi ki 'Valla ben hayatımda ilk defa sizin gibi güler yüzlü bir Müslüman ve İslam anlayışıyla karşılaşıyorum ve görüyorum ki sizden her iki kanat da hoşnut olmayacak; çünkü bu mesajlara hazır olmayan insanlar var. İşiniz çok ama çok zor.' Ben öyle düşünmüyordum aslında, geçmişe oranla pek çok şeyin değiştiğine, önyargıların önemli bir oranda aşıldığına, değişim ihtiyacına ve aydın birikimine inanıyordum; belki de inanmak için zorluyordum kendimi son bir umutla.… Zaman, maalesef onu haklı çıkardı. Şimdi ellerini ovuşturarak manasız bir zevke gark olan uç-tezat suretlerini daha yakından görüyorum. Argümanlar farklı, mazeretler bambaşka. Kiminin ocağında amansız düşmanlık, bir akrep; kiminin koynunda acımasız kıskançlık, bir yılan.… Bir de sessiz bir kitle var yüreği 'Kâbe kadar vasi.'… Sevgisi, öfkesinin önünde.… O, derin güdümlü telkinlerden, mutantan fırtınalara kadar her şeyi vakur bir sessizlik içinde görüyor... Aslında sanık sandalyesine sadece Fethullah Gülen oturmayacak bugün. 'Bizden izinsiz bu ülkede yaprak kıpırdayamaz; meğerki o, mevsimler ötesi harikalar taşısın topluma.' diyenlerden 'Bu ilgi ve hürmete biz ondan daha layıkız.' siperine sığınanlara kadar herkes tarihin sanık sandalyesinde oturuyor. Ben kendi hesabıma bu mahkeme için tüketilen her şeyi bir kenara kaydediyorum. Bağımsız mahkemeleri zan altında bırakacak delilsiz isnat ve baskılardan, işi kırmızı bültenli idam sehpalı medyatik halüsinasyonlara taşıyanlara kadar her bir satırı saklıyorum. Saklıyorum çünkü aydın - devlet - birey - toplum denkleminde önemli bir köşe taşı olacak bu dava.…Vakıa, büyük dava adamlarından hiçbiri, haksız ve vefasız suçlamalardan kendini kurtaramamıştır. İstisnası yok bunun. Baskılar karşısında 'Bir elime ayı diğerine de güneşi verseniz; yine de dönmem bu davadan' diyen akdes el, o güneşten bir parçacık da ufkun son mehip leventlerinin avucuna koymamış mıydı? O alevden ırak kalmak mümkün mü? Lakin unutmamak gerek ki bu fırtınalar da geçip gider, her şey tarihe emanet edilir. Sokrat'ı asanların kim hatırlar esamisini? İmam-ı Azam'ı kırbaçlatan kişilerden geriye ne kalmıştır? Dostoyevski'yi idam sehpasından tenezzülen ve lutfen (!) indirip beş yıl kürek mahkumluğunu ona nimet gibi sunan adamdan arta kalan nedir? Toplumsal uzlaşmanın tohumunu atmak için çırpınırken tekfir edilme dahil her suçlamaya hedef olmuş Mevlana'nın günahı neydi ki! Lenin'den Kampenalla'ya, Gandi'den İmam-ı Rabbani'ye kadar her düşünce adamının kaderidir bu.… Beni asıl üzen, basının o uslanmaz çocuğunun kehanetinde haklı çıkması; yani birbiriyle asla bir araya gelemez uç parçaların azınlık kaprisini dışa vurarak aynı çizgiden maşerî vicdanı kanatırcasına oluşturdukları ittifak. Onları tarih yargılayacak. Gelecek nesiller onlardan geriye menhus bir nefretten başka bir şey bulamayacak. Hocaefendi ise ortaya koyduğu toplumsal barış projesiyle daha şimdiden kalplerde tahtını kurmuştur, gelecekte gönüllere yansıyacak medyuniyetin aydınlığını tasavvur bile edemiyorum.… |
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
