Osmanlı Devleti için, Devlet-i Ebed-Müddet anlayışı çerçevesinde ele alınması gereken "Kızıl Elma," meçhuliyetiyle sonsuzlaştırılan bir hedefti. Dolayısıyla böyle bir hedef, durmayı değil, sürekli hareketli olmayı, "attan inmeme"yi gerektiriyordu. Cumhuriyet'le birlikte bu hedef, "Yurtta sulh cihanda sulh"e dönüştürüldü. Aslında, bununla Osmanlı Devlet-i Ebed-Müddetinin Kızıl Elma'sı arasında denebilir ki, çelişki yoktu. Çünkü, ancak meçhullüğü içinde sonsuza açılan hedefler ve bu hedefler için "attan inmemek"le yurtta sulh sağlanabilirdi ve yurtta sulhün hem sağlanması, hem de devamı, bir bakıma sulhün cihanda da sağlanmasına bağlıydı.

Ne var ki, Osmanlı Devleti, âdeta bir çekirdeğin ağaç olması gibi bir süreç takip etmişken, Cumhuriyet, bir kurtuluş, bir istiklâl savaşı sonucunda kuruldu ve bunun için de, öncelikle korunmacı refleksleri ön plana aldı. Cumhuriyet'e benimsenen ideoloji, tarihten tevarüs edilen değerleri kendisiyle belli ölçülerde çelişir gördüğünden, bu çelişkiyi giderme adına lâikliği ve ortaya çıktığı dönem bir noktada milliyetçilik ve millî devletler dönemi olduğundan Türk milliyetçiliği temelinde üniter bir millî devlet olmayı olmazsa olmaz iki varlık sebebi olarak benimsedi. Dolayısıyla, bütün Cumhuriyet tarihi boyunca devletin kendisini, Cumhuriyet öncesine dönme manâsında irticaa ve Türk milliyetçiliğine dayalı üniter devlet yapısını tehdide yönelik bölücülüğe karşı koruma gayretlerine şahit olduk.

Şimdi AB sürecinde bazıları üniter devlet yapımızı tehlikede görürken, onu koruma adına Lozan'a atıf yapmaktadır. Azınlık kavramı üniter yapıyla uyuşur görünmediğinden, Lozan'da bu kavram Türkiye içinde Hıristiyanlar ve Yahudiler gibi dinî azınlıklar için kabûl edilmiş, dolayısıyla etnik azınlık, İslâm şemsiyesi altında eritilmişti. Gerçekten de Türkiye'de birliği, üniter yapıyı sağlayan tek ve birleştirici bir faktör varsa, bu dün olduğu gibi bugün de İslâm'dır ve Cumhuriyet, Lozan'da da bunu böyle kabûl etmiştir.

Gel gör ki, Cumhuriyet tarihinde maalesef zaman zaman jakoben uygulamalara yol açan lâiklik vurgusuyla Müslümanlık ve halkımızın İslâmî duyguları incitilmiştir. Ama, nasıl "tabiat"a yersiz müdahaleler, sonunda insana âdeta "tabiat"ın bir intikamı olarak geri dönüyorsa, artık "tabiat" haline gelmiş, temelde insanın da en fıtrî duygusu, bir bakıma aslî mayası olan dine müdahale ve onunla savaşmak da aynı şekilde geri döner. Şimdi AB yolunda, devletle bütün bir halkın oluşturduğu üniter yapıyı tehlikede görürken, bütün bir halkı birleştirme adına İslâm'dan başka hangi şemsiyemiz vardır? Kaldı ki, artık milliyetçilik veya etnik ayrışma dönemi dünyada bitmek üzeredir. Avrupa, aslî temelleri üzerinde birleşmeye gitmekte, Anglo-Saxon dünya ve İsrail, Judeo-Christian temeller üzerinde bir ittifakla dünyayı tek merkezli global bir yapıya dönüştürmeye çalışmaktadır. ABD'nin eski başkanlarından Jimmy Carter, hatıralarında, vali iken Begin'in daveti üzerine İsrail'e gittiğini, gezdiği bu topraklarda bütün yer isimlerinin Kitab-ı Mukaddes'teki şekillerine irca edildiğini, Kitab-ı Mukaddes, Eski Ahid kısmıyla Yahudi ve Hırıstiyanların ortak kitabı olduğundan, İsrail-Filistin topraklarının İsrail'in elinde kalması gerektiğini düşündüğünü yazar.

Dünya dine dayalı temeller üzerinde bir yönde giderken, bölgemizdeki gelişmeler ülkemizi gittikçe tehdit ederken, Irak'taki kozlarımızı, kırmızı çizgilerimizi kaybetmişken, bölgedeki savaş çok geçmeden kapımıza dayanma emareleri ortaya koyarken, ne yazık ki bazılarımız da, bazı tetikçilerini de kullanarak halâ bu ülkeye ihanet denebilecek şeylerle uğraşmakta, dünyaya yayılan ve ülkemizin artık bütün dünyada yüz akı haline gelmiş okullarıyla, onlara fikir temelinde öncülük etmiş olan ve 5 küsur yıldır gurbet hayatı yaşayan Fethullah Gülen Hocaefendi'yle "savaşma"yı Türkiye'nin birinci meselesi gibi algılayabilmektedir. Oysa, üniter yapımızı tehlikede görenlerin, Hocaefendi'nin "Türkiye Müslümanlığı" tezi üzerinde olsun tam düşünmeleri zamanı değil mi?

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."