اِذَا أَمَّنَ الْاِمَامُ فَأَمِّنُوا فَاِنَّهُ مَنْ وَاَفَقَ تَأْمِينُهُ تَأْمِينَ الْمَلٰئِكَةِ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ

“İmam, âmin dediği zaman siz de âmin deyin. Zira imamın âmin deyişine melekler âmin derler ve kimin âmini meleklerin âminine tevafuk ederse Allah onun geçmiş günahlarını affeder.” (Buhârî, ezan 111, 113; daavât 4; Müslim, salât 72; Ebû Dâvûd, salât 168; Tirmizî, salât 70, 71; Nesâî, iftitah 33; İbn Mâce, ikâme, 14; Dârimî, salât 38, 39; Muvatta, nida 44; Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 2/238, 459.)

“Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem): وَلاَ الضَّالِّينَ dedikten sonra cemaatle birlikte öyle bir ‘âmin’ derdi ki, cami lerzeye gelirdi.” (İbn Mâce, ikâme 14.)