Hayır, bunların hiçbiri ülke ve insanımız adına bir tehlike arz etmiyor. Ülkemizin güneydoğusundan ve güneyinden kuşatılması, bölgedeki yeni oluşumlar, bu oluşumlara paralel olarak artan terör... Bunlar da üzerinde durmaya değmez birer âdi vaka. Buna karşılık, belediyelerin koyduğu ileri sürülen içki yasağı, 1980 öncesinde bile imam-hatipler dahil meslek liseleri için var olan düz lise diploması alabilme imkânının bu okullara yeniden tanınması için yapılan çalışmalar, Çanakkale Savaşı için hazırlanmış bir çizgi film kaseti, hattâ Pakistan'daki Kur'an okulları. Evet evet, bir başyazarın da can havliyle ikaz ettiği üzere, iktidarın lâikliğe karşı dört koldan saldırıya geçtiğinin birer göstergesi olarak, üzerinde gerçekten durulması gereken problemlerimiz bunlar! Bir yandan da, ABD'de iktidara yakın bir kuruluşun Kara Kuvvetleri Komutanı'nı bu ülkeye daveti üzerine yapılan, ordunun hükümete karşı sertleşeceği yorumları ve bunun emareleri. Son yarım asırlık tarihî tekerrürler zincirimizin dördüncü halkasına girmiş bulunuyoruz. "Mü'minin firasetinden çekinin. O, Allah'ın nuruyla bakar. Müslüman, aynı delikten ikinci defa ısırılmaz" buyurulmasına karşılık, bu tarihî tekerrürler zincirinden niye çıkamıyoruz? Evet, şunu bunu suçlamak yerine cevaplanması gereken soru bu.

Ama bugün, tahrip adına değil de, tamir adına yapılanların bir halkasına bakmak istiyorum. Dinî olanla dünyevî olanın, Vahiy ile kâinatın ve onu inceleyen ilimlerin, manâ ile maddenin, âhiret ile dünyanın, kalb ile nefsin ve onun emrine verilmiş kafanın tamamen ayrışmasını, bunun da ötesinde, ikincilerin esas alınıp, birincilere olsa da olmasa da olur gözüyle bakılmasını esas alan modernizme mukabil İslâm, bu ikilemlerin hiç olmadığı ve bunlara bir bütünün ikişerli parçaları da değil, iki boyutu olarak bakan bir birlik (Tevhid) temeline oturur. Şahsen, bütün konuşma ve yazılarıyla, ortaya koyduğu ve sebep olduğu hizmetlerle Hocaefendi'yi, bu birliğin, Tevhid'in bir mümessili olarak tanıdım; Vahiy'den koparılmış, manâdan, manâsından tecrit edilmiş kâinat veya eşya ile onları inceleyen (b)ilimlerin yedeğinde birkaç asırdır estirilen inkâr fırtınalarına maruz kafaları ve modernitenin günahları hayat tarzı haline getirmesiyle nefsin bataklığına gömülen kalbleri, vahyî ilimlerle ve Vahiy, havâs-ı selîme ve akl-ı selimin kâinattan, eşya ve hadiselerden süzüp, süt halinde takdim bilgi ile, ibadetle ve ubûdiyetle, ayrıca sürekli bir müsbet aksiyon, olurken oldurma, oldururken olma faaliyetleriyle tahliyeden ve tezkiyeden geçirme ve yeniden bir bütün halinde inşâ etme mektebinin hem talebesi, hem muallimi olarak bildim; kâinata ve İnsan-ı Kâmil'e "yaratılmış Kur'an", Kur'an'a "vahyedilmiş kâinat" ve "İnsan-ı Kâmil" olarak bakan, bunları aynı manânın farklı malzeme ile ifadesi olarak gören kudsî bir okulun talebesi ve muallimi. Sahabe yolunun takipçisi olan bu mektepte kafa-kalb ayrışması yoktur; bunun da ötesinde, insanda kafa ile kalb olarak iki ayrı fakülteden söz edilmesi, sadece tarife duyulan ihtiyaçtandır; yoksa bu mektepte kafa ile kalb aynıdır, kafaya ait görülen "fakülte"ler aslında kalbin fonksiyonlarından, aksiyonlarından ibarettir. Hattâ o kadar ki, nefis bile yol boyu kalbe bineklik ederken, sonunda kalb, tertemiz ve kâmil nefis haline gelir. Kısaca ortada, nasıl Kur'an-ı Kerim mü'minler topluluğunu, içinde kendini oluşturan malzemelerin kaybolduğu kurşundan bir bina gibi tasvir ediyorsa, öyle yekpâre bir bütün vardır.

Ve SIZINTI, bu mektepte tahsil ve ta'lim adına neredeyse 27 yıldır yayın yapan bir dergi olma mahiyetine sahiptir. Bu konuda paylaşmak istediğim birkaç düşüncemi inşallah gelecek hafta arz edeceğim.

Yorumlar

Yeni Ekle RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:   Başlık:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."